Σήμερα, Παρασκευή, τα παιδιά παρακολούθησαν στον χώρο του σχολείου την κουκλοθεατρική παράσταση από την ομάδα Παραμυθοχώρα << Το ψηλότερο μπαλκόνι του κόσμου>> της Ζωής Βαλάση. Η ιστορία, οι κούκλες(μεγάλες και μικρές),
ο χορός και η αφήγηση των εμψυχωτριών,
η μουσική και η δραματοποίηση που ακολούθησε,
χαροποίησε πολύ τα παιδιά και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον τους σε όλη την διάρκεια της παράστασης.Οι κούκλες που έφτιαξαν στο τέλος της παράστασης ήταν το κερασάκι στην τούρτα.
Η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης γιορτάζεται την 31η Οκτωβρίου κάθε χρόνου, σε ανάμνηση της ίδρυσης του Διεθνούς Ινστιτούτου Ταχυδρομικών Ταμιευτηρίων στο Μιλάνο στις 31 Οκτωβρίου 1924.
Γιορτάσαμε και εμείς με την σειρά μας την παγκόσμια ημέρα, μιλώντας για την αποταμίευση και το τι σημαίνει,
μαθαίνοντας το νόμισμα του ευρώ( χαρτονομίσματα-κέρματα) και βρίσκοντας εικόνες στο internet γράφοντας λέξεις-κλειδιά,
παίζοντας με τα κέρματα του μπακάλικου και κάνοντας σειροθετήσεις από το μικρότερο στο μεγαλύτερο,
φτιάχνοντας την κ. Αποταμίευση,
και αποκτώντας τον κουμπαρά- γουρουνάκι με δουλειά και κόπο,
Το γουρούνι ήταν από πάντα σύμβολο αφθονίας και ευημερίας, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Πριν από τη βιομηχανική επανἀσταση, οι αγροτικές οικογένειες στην Αγγλία, στη Γαλλία ή στη Γερμανία είχαν τη συνήθεια να κρατούν κατά μέρος ένα γουρουνάκι, για να μπορούν να το πουλήσουν σε περίπτωση οικονομικής ανάγκης. Έτσι οι πρώτοι κουμπαράδες απέκτησαν το σχήμα του γουρουνιού για να συμβολίσουν το προνοητικό πνεύμα εγκράτειας και αποταμίευσης.
Πολλές φορές ακούμε τα παιδιά να διατυπώνουν απόψεις όπως:
είναι κορίτσι για αυτό της αρέσει το ροζ χρώμα
τα αγόρια είναι πιο δυνατά
τα κορίτσια πάνε συνεχώς στην κουζίνα
τα αγόρια έχουν πάντα κοντά τα μαλλιά τους
απόψεις που συνειδητά ή ασυνείδητα έχουν γίνει παγιωμένες αντιλήψεις με την βοήθεια της οικογένειας αλλά πολλές φορές, δεν θα το κρύψουμε, και του νηπιαγωγείου. Όσο καιρό ασχολούμαστε με τον εαυτό μας και τους άλλους, τα στερεότυπα σχόλια των παιδιών μας έδωσαν την αφορμή να προσεγγίσουμε το θέμα από άλλη οπτική γωνία. Θα προσπαθήσουμε μέσα από δραστηριότητες για την εμφάνιση, τον εαυτό, τα συναισθήματα, τα παιχνίδια, τα επαγγέλματα, την τέχνη, τον πολιτισμό, να δώσουμε την δυνατότητα στα παιδιά να σκεφτούν την διαφορά των δύο φύλων με κριτήρια διαφορετικά. Μία πρώτη προσέγγιση έγινε τη Τρίτη όπου:
τα παιδιά παρατήρησαν εικόνες αγοριών και κοριτσιών μέσα από το internet
και φωτογραφίες ανδρών-γυναικών από βιβλία
οι οποίες δεν έδειχναν <<συμβατές>> με το φύλο τους.
Ζητήθηκε από τα παιδιά να αναγνωρίσουν ποια είναι τα αγόρια και ποια τα κορίτσια. Γεγονός είναι ότι δυσκολεύτηκαν αλλά παρατηρήσαμε ότι επικεντρώθηκαν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους:
έχει μακρυά μαλλιά άρα είναι κορίτσι ή το αντίστροφο
φοράει παντελόνι άρα σίγουρα είναι αγόρι
φοράει κοσμήματα , κορίτσι είναι
Οι φωτογραφίες έδειχναν παιδιά από όλο τον κόσμο διαφορετικού πολιτισμού και κουλτούρας. Μέσα από την παρατήρηση και την συζήτηση τα παιδιά διαπίστωσαν ότι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου δεν προσδιορίζει το φύλο του αλλά αυτά που το προσδιορίζει είναι οι ανατομικές διαφορές.
Στην συνέχεια δημιούργησαν την Έστε και τον Ντάνιελ, δύο παιδιά της φυλής Μασάι στην Α. Αφρική
όπου δεν ξεχώριζαν από την εξωτερική τους εμφάνιση και τα ρούχα τους και συνειδητοποίησαν ότι αν κάποιος έχει κοντά μαλλιά δεν είναι απαραίτητα άντρας ή αν φοράει σκουλαρίκι δεν χαρακτηρίζεται γυναίκα. Μάλιστα έφεραν στο νου τους και παραδείγματα από την δική τους ζωή.
Στο τέλος παρατήρησαν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και τον περιέγραψαν με στόχο να προσδιορίσουν αν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά( μάτια, μύτη,μαλλιά, στόμα, αυτιά κ.τ.λ) είναι σε όλους στο ίδιο σημείο και να τα περιγράψουν.
Το θέμα της διαφοράς και της ισότητας των δύο φύλων θα συνεχιστεί με διάφορες και διαφορετικές δραστηριότητες γιατί τα παιδιά απολαμβάνουν να παίζουν σε όλες τις γωνιές χωρίς να κάνουν διάκριση στα φύλα(θετικό προς στιγμή)
αλλά η παγκόσμια ημέρα της αποταμίευσης μας οδήγησε σε άλλα μονοπάτια...
Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 προσεγγίσαμε την έννοια της ειρήνης,μια έννοια αφηρημένη και δύσκολα απτή και κατανοητή για τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας,μέσα από διάφορες δραστηριότητες.
Αρχικά,παρακολουθήσαμε την ταινία με τίτλο «Ειρήνη»(η ιστορία ενός παιδιού πρόσφυγα) που είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Annegert Fuchshuber. Η ταινία αυτή μιλάει για τους πρόσφυγες αλλά και την ειρήνη από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ.
Μέσα από την ταινία,τα παιδιά είδαν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ειρήνη(προσωποποίηση της έννοιας μέσα από την μορφή ενός κοριτσιού) και παρατήρησαν ότι επειδή ήταν διαφορετικό από τους ανθρώπους που συναντούσε κάθε φορά,δεν την ήθελαν κοντά τους και την έδιωχναν.Μάλιστα, η Ειρήνη αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι της, γιατί καταστράφηκε από τον πόλεμο(η φωτιά που ήρθε από ψηλά, αναφέρει στην ταινία ο αφηγητής)και περιπλανιέται μέχρι που συναντά τον κύριο Καλόκαρδο που επιτέλους την καλοδέχεται και μένει μαζί του.
Τα παιδιά μίλησαν για τα συναισθήματα τους κατά την διάρκεια και μετά την προβολή της ταινίας,κατανόησαν το μήνυμα της και μέσα από τις ζωγραφιές τους έδειξαν πώς φαντάζονται το πού μένει η Ειρήνη και πώς είναι εκεί που μένει ο Πόλεμος.
Τα έργα των παιδιών απέδωσαν με ανοιχτά,ζωηρά και «χαρούμενα» χρώματα τις ειρηνικές εικόνες,ενώ τις πολεμικές, τις ζωγράφισαν με σκούρα,«λυπημένα» όπως τα χαρακτήρισαν χρώματα και η επιλογή των χρωμάτων σε αυτές ήταν λιγοστή(ένα με δύο χρώματα για τις εικόνες του πολέμου).Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό και οι εικόνες μιλούν από μόνες τους!
Στη συνέχεια, μέσα από εποπτικό υλικό,φωτογραφίες,εικόνες,αφίσες και βιβλία για την περίοδο του 1940, συζητήσαμε τις παρατηρήσεις τους για ό,τι έβλεπαν σ' αυτό.Είδαμε τον γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδας,παρατηρήσαμε τα χρώματα που έχει(καφέ,πράσινο,γαλάζιο κλπ.) και σε τι αντιστοιχεί το καθένα(βουνό,δάση,θάλασσα).
Μιλήσαμε με λίγα λόγια για το ιστορικό αυτής της επετείου και ιδιαίτερα,σχολιάσαμε το υλικό αυτό ως προς τις δύσκολες συνθήκες ζωής των ανθρώπων την περίοδο του πολέμου.
Μάλιστα,μέσα από την αφίσα της Βάσως Κατράκη συζητήσαμε για το πώς έδιναν κουράγιο στους στρατιώτες όταν τους έπλεκαν μάλλινα ζεστά ρούχα για την καταπολέμηση κρυοπαγημάτων.Αλλά και το κουράγιο που τους έδιναν με τα τραγούδια τους γνωστοί τραγουδιστές και δημιουργοί της εποχής εκείνης,όπως ο Τραϊφόρος, η Σοφία Βέμπο.
Δεν παραλείψαμε να ακούσουμε αυτά τα τραγούδια και να τα τραγουδήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας.
Και παρελάσαμε στην αυλή του σχολείου μας όπως κάνουν οι μαθητές και οι μαθήτριες των μεγαλύτερων σχολείων προς τιμήν αυτών που πολέμησαν το 1940.
Από το περιοδικό «Παράθυρο στην εκπαίδευση», με αφορμή την ταινία με την Ειρήνη ασχοληθήκαμε με το τραγούδι του ναι και του όχι,παρατηρήσαμε που ή σε τι λέει ναι ή όχι,το τραγουδήσαμε αλλά και ζωγραφίσαμε με τη σειρά μας, τα δικά μας ναι και όχι.
Κατόπιν, τα παιδιά έφτιαξαν το δικό τους« ΟΧΙ» με διάφορα υλικά και με την τεχνική του κολάζ.
Με την αφήγηση της ιστορίας για τις δυο Νεράιδες που έδωσαν τα χρώματα στην σημαία της Ελλάδας,φτιάξαμε κι εμείς τη σημαία μας.Μιλήσαμε για την γιορτή της σημαίας στις 27 του μήνα αλλά και για τα χρώματα της(γαλάζιο/μπλε για το χρώμα της θάλασσας και λευκό για το χρώμα του αφρού των κυμάτων),το σχήμα της και τις λωρίδες της που επιλέχτηκαν λόγω της ομοιότητας τους με την κυματιστή θάλασσα.Μάλιστα,τραγουδήσαμε και το ομώνυμο τραγούδι του Γ.Σακελλαρίδη, με σημαία μας την ειρήνη.
Γνωρίσαμε τις σημαίες κι άλλων χωρών,παρατηρήσαμε τα χρώματα τους,το σχήμα τους,βρήκαμε τις μεταξύ τους ομοιότητες και διαφορές(όλες έχουν ορθογώνιο σχήμα εκτός από μία,οι περισσότερες σημαίες έχουν λωρίδες,άλλες έχουν σήματα/σύμβολα όπως ασπίδα,κορώνα,αετό,κ.α., δύο σημαίες είναι ίδιες ως προς σχήμα και χρώματα στις λωρίδες τους κ.ο.κ.
Τα παιδιά έπαιξαν διάφορα παιχνίδια με τις σημαίες τοποθετώντας τις ανάλογα με τις οδηγίες που έπαιρναν,σε σειρά,πάνω ή κάτω από κάποια συγκεκριμένη σημαία,σε ζευγάρια αλλά και παιχνίδι μνήμης.
«Το κανόνι της ειρήνης» της Φρόσως Χατόγλου έδωσε στα παιδιά, αφού ζωγράφισαν μια χαρούμενη καλημέρα για την ειρήνη και ό,τι τους εντυπωσίασε από την ιστορία,την ιδέα να χαρίσουν κι αυτά με τη σειρά τους ένα δώρο στην ειρήνη.Έτσι, έφτιαξαν το περιστέρι της ειρήνης για να μην γυρίζει μόνη της,όπως είπαν, χωρίς παρέα αλλά να είναι κάποιος κοντά της εκτός τον κύριο Καλόκαρδο και την οικογένεια του(επιρροές από την ταινία που είδαν...).
Τελικά,τα παιδιά επέλεξαν την ειρήνη για να δώσουν τα δώρα τους και είπαν ΝΑΙ στην ειρήνη και ΟΧΙ στον πόλεμο.Οι μεγάλοι τι επιλέγουμε;Ας αναρωτηθούμε...Καλή επέτειο,καλό σαββατοκύριακο και καλή δύναμη σε όλες και όλους.
